Aan de zuidkant van Campo dei Fiori naar het noordwesten loopt de via dei Cappellari, de straat van de hoedenmakers, aan het eind maakt hij een flauwe bocht naar het noorden en loopt na 150 meter dood op de via dei pellegrini die in de vijftiende eeuw is aangelegd als toegangsweg voor al die duizenden pelgrims die de stad kwamen bezoeken. Waar de bocht in de via dei Cappellari begint, op nummer 60, is mijn appartement, op de eerste verdieping: veertien treden omhoog aan het eind van een lange gang. Vanuit mijn raam kijk ik uit op een binnenpleintje naar het zuidoosten.

Twee weken geleden ben ik onverhoeds teruggekomen uit de eeuwige stad. Voor een chauvinistische Amsterdammer begint buiten de Singelgracht de provincie. Maar terugkomend uit de ultieme stad die Rome is, voelt Amsterdam opeens kleinsteeds.

Ik heb misschien wel eens de kortste nacht van het jaar in Rome doorgebracht, maar zeker niet eerder de kortste dag. Het is koud, Gisteren vroor het in de ochtend, vanmorgen om half elf is het bij via Arenula  5º C.

Op het Pieterplein zijn ze nog wel even bezig met de kerststal. Rond de obelisk staat nog altijd die schutting; daarachter is het dakwerk van wat waarschijnlijk de stal moet worden inmiddels al flink omhoog gekomen. Dat zal wel kerstavond worden dat ze hem onthullen; ik zal daar niet bij zijn, tot mijn spijt.

Op de hoek van via Sora en corso Vittorio hangt een aanplakbiljet waarop in manshoge letters "Basta Odio!" en daaronder "Romani con Berlusconi." Vanmorgen in de krant verklaart de Grote Leider van de Pdl "l'Amore vincerà sull'odio." De aanslag is het mooiste kerstgeschenk dat Berlusconi zich kon wensen. Geert Wilders zou maar wat graag twee tanden geven voor zo'n gratis verkregen golf van sympathie door het hele land.