Nu ik in Rome wóón is er onverhoeds een zekere onwennigheid: ik ben geen toerist meer, voor een weekje of tien dagen, ik ben opeens een Romein. Althans, dat zou ik graag willen worden. Ik betrap me erop dat ik voorzichtig in een kleine cirkel rond mijn eigen appartement blijf, zoals een kind dat nog niet uit zijn straat durft en pas na enige tijd de zijstraten begint te ontdekken. Ik probeer de straatnamen uit mijn hoofd te leren. 

Gisteren en vandaag heb ik steeds hetzelfde rondje gelopen: via dei Cappellari, via Sora tot aan de via del Governo Vecchio en dan bijna rechtdoor de via di Parione. Aan het einde van dat laatste straatje stuit ik op de twee kerken die naast en achter elkaar liggen: Santa Maria della Pace en Santa Maria dell'Anima, de kerk voor Duitse pelgrims. De laatste van de twee heb ik al twee keer bekeken, de eerste alleen vanmorgen, maar die is ook maar drie ochtenden open. Zaterdag ga ik er nog een keer heen.

Vanmiddag ben ik de andere richting op gegaan: linksaf de via del Pellegrino in en dan door tot de verbreding in de weg die eigenlijk vicolo della Moretta heet, maar door de Romeinen koppig piazza Santa Lucia wordt genoemd, naar de naastliggende kerk.

Twee kerken bekeken en toen weer terug door de via Giulia naar mijn appartement. Op piazza Farnese kwam ik een oud collega uit Hoorn tegen. Hij had in vier dagen vele tientallen kilometers door verschillende stadswijken gelopen. Morgen vliegt hij terug naar huis. Hij zag er nog niet heel erg uitgeput uit.

Woensdag 21 oktober 2009