Twee weken geleden ben ik onverhoeds teruggekomen uit de eeuwige stad. Voor een chauvinistische Amsterdammer begint buiten de Singelgracht de provincie. Maar terugkomend uit de ultieme stad die Rome is, voelt Amsterdam opeens kleinsteeds.

Het heeft gesneeuwd, op straat is het glad, ik durf me nog niet op de fiets te zetten en maak me daarmee afhankelijk van het openbaar vervoer: dat is geen genoegen. Ik ben in die korte tijd al gewoon geraakt aan de Romeinse bussen en metro, snel, efficiënt en goedkoop.

Terug in Amsterdam Zuid. Het huis staat er nog. Ik kijk met een schuin oog naar de post en besluit alles op een stapel in de kast te leggen tot na het weekend. Ik werk aan mijn Grebbeboek en voel me tevreden achter mijn eigen computer in mijn eigen werkkamer. De telefoon en het internet doen het weer; ik volg op televisie de bijna-val van het kabinet Balkenende iv. Ik heb alweer mijn eigen maaltijd gekookt en de krant gehaald om de hoek. Maar ik mis nog iets: ik heb nog een koffer in Rome.

Voor mijn vertrek drie maanden geleden heb ik op de Albert Cuyp een levensgrote valies gekocht, groot genoeg om een flinke peuter in te vervoeren, of anders een kleine bibliotheek en kleren voor drie maanden. Op de heenweg was het gewicht al te groot om te tillen. Ik heb hem achtergelaten omdat ik er niet mee in het vliegtuig kan zonder een kapitaal aan overvracht. Hij ligt op het logeerbed in de via Cappellari. Ik moet hem nog ophalen: er zitten schoenen in en truien, veel boeken en een groot aantal papieren en krantenartikelen die ik meteen bij thuiskomst al miste.

Nog even op en neer (niet zonder zorg) naar Rome; vrijdag terug met de nachttrein. Afscheid van mijn appartement en van enkele vrienden en kennissen daar. Vanavond een pizza ergens op het Marsveld.

Woensdag 20 januari