Aan de lerarenstaking van gisteren heb ik niet meegedaan, net zo min als aan de manifestaties van 9, 10 en  11 januari. Ik hou niet van de vakbond, van welke zuil ook:  ik heb nog nooit anders meegemaakt dat zij de bestaande orde verdedigden.  En daarbij, het onderwerp waarop actie gevoerd wordt, beperking van de schoolvakanties, is publicitair niet heel erg sterk. Het lijkt of leraren pas in beweging komen als hun vakantie in het geding is.

Zal ik het nog beleven, eindelijk een keer rust in het onderwijs? Daarover kan ik niet optimistisch zijn, en wel om twee hoofdredenen, te weten de onuitroeibare bezuinigingsdrift van de overheid en een aantal nader te omschrijven karakterologische eigenaardigheden van beleidmakers.

Op 14 mei heb ik mijn boek gepresenteerd bij gelegenheid van het Grebbeliniefestival. Ik heb daarbij de volgende toespraak gehouden:

Wie met een ongeoefend oog naar de geschiedenis kijkt, ziet doorgaans niet heel veel, net zomin als de argeloze wandelaar die 's nachts opkijkt naar de sterren: er is zoveel dat het moeilijk is om onderscheid te maken tussen hoofd- en bijzaken. Pas door geduldig steeds weer te kijken leert de ongeoefende sterrenkijker zijn weg kennen in de overweldigende veelheid van lichten en lichtjes, vlekken en vegen. En hoe langer je kijkt,  bovendien, hoe meer je ziet.